TOL  V9…

             นี่ก็ใกล้จะเดินมาถึงครึ่งทางแล้ว สำหรับการเดินตามหาความฝันของต้อลในครั้งนี้  และเป็นเส้นทางเดินที่ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ในวันข้างหน้า ไม่มีใครจะสามารถคาดเดาอะไรได้  ดีใจมากที่ได้มีโอกาสกลับเข้ามาในบ้าน แมคโนเลีย อีกครั้ง แต่สำหรับตัวต้อลเอง มันก็เป็นอะไรที่คุ้มค่านะ สำหรับการที่ได้มาฝึกฝนและพัฒนาตัวเองในเรื่องต่าง ทั้งในเรื่องการร้อง เต้น และการแสดง เพื่อที่จะไปแสดง concert  ถึงแม้ว่าจะเหนื่อยและมีท้อบ้าง แต่พอถึงวันเสาร์ พอได้ขึ้น concert  ได้เจอกับทุกๆ คน ได้เจอครอบครัว เจอแฟนคลับและทุกๆ คนที่คอยเชียร์เรา มันเหมือนกับว่าเป็นการเติมพลังให้ตัวเองอีกครั้งหนึ่ง 

              สิ่งที่เราทุ่มเทมันไม่เสียเปล่าเลยจริงๆ มันเป็นความรู้สึกที่ไม่สามารถจะอธิบายออกมาได้ทั้งหมด แต่อยากจะบอกว่าประทับใจ และดีใจมากๆเลย จริงๆ ครับ สำหรับโจทย์เพลงใน Week นี้ ก็เป็นเพลงที่ไม่ถนัดที่สุดอย่างหนึ่งเลยก็ว่าได้  เพราะปรกติแล้วต้อลไม่ค่อยชอบฟังเพลงแนวนี้เท่าไหร่ แต่รู้สึกภูมิใจมากที่ครั้งหนึ่งได้มีโอกาสร้องเพลงลูกทุ่ง และเป็นเพลงภาษาอีสานด้วย ชื่อว่าเพลง “สาวกระโปรงเหี่ยน” ตอนแรกที่รูว่าจะได้ร้องเพลงนี้ถึงกับทรุดไปเลย  เพราะบางเพลงของคนอื่นต้อลยังเคยฟังมาบ้าง แต่สำหรับเพลงนี้นั้นไม่เคยเลย แต่ก็สนุกดีครับ เป็นอะไรที่ท้าทายดี ถ้าได้ร้องเพลงที่เราถนัดคงไม่สนุกเท่าไหร่ และสำหรับ week นี้มีเรื่องที่ทำให้กังวลอีกแล้ว  ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการร้อง ตอนแรกๆ ร้องกับต้นฉบับมาตลอด ไม่ได้ซ้อมกับดนตรีเปล่าเลย พอมาถึงวันพุธเพิ่งรู้ว่า ดนตรีที่ใช่เล่น concert  จริงๆ เป็นเพลงสาวกระโปรงเหี่ยนอีกเวอร์ชั่นซึ่งไม่เหมือนอันเก่าที่เคยซ้อม ทั้งการร้องและจังหวะ ก็เลยกังวลว่าจะสับสน ระหว่างอันเก่ากับอันใหม่ และ Blocking ก็เพิ่งได้วันพฤหัส เลยกังวลว่าเวลาซ้อมจะไม่พอแต่ก็พยายามเต็มที่ครับจนนาทีสุดท้าย

               พอได้ขึ้นร้องบนเวทีจริงๆ ก็พอใจนะครับที่ตัวผมเองทำได้ อาจจะไม่ถึงกับดีมาก แต่ก็ดีใจที่เอาชนะตัวเองกับเพลงนี้ได้  และครั้งนี้ครอบครัวของต้อลมาเชียร์ด้วยทุกคนเลย เห็นแล้วดีใจสุดๆ พ่อ แม่ พี่ออม พี่เอ็ม เจ๊หมวย มาครบเลย  นี่ก็เดือนกว่าๆ แล้วน๊าที่เราไม่ได้คุยกัน  ต้อลคิดถึงทุกๆ คนมากนะ และเมื่อวานก็ได้เอารูปพ่อ กับแม่ พี่ออม พี่เอ็ม มาติดไว้บนหัวนอนเลย จะได้เห็นกันทุกวัน เห็นรึยังเอ่ย? รักพ่อกับแม่มากที่สุดเลยนะครับ และที่ขาดไม่ได้เลยเวลาเขียน Diary ในแต่ละครั้งก็คืออยากจะบอกว่า ขอบคุณทุกๆ คนมากๆ จริงๆ ครับ ที่ยังให้โอกาสต้อลได้เดินตามฝันอีกครั้ง ขอบคุณทุกคนที่คอยเชียร์และให้กำลังใจต้อลมาโดยตลอดเลยนะครับ ไม่ว่าจะเป็นคนจากทางบ้าน หรือคนที่มาเชียร์ที่ concert ขอบคุณทุกๆ คนมากๆ นะ มีบอร์ดเชียร์แปลกๆ มาให้อ่านด้วยน่ารักดี ^-^ 

                ในใจต้อลนะอยากคุยอยากเล่นกับทุกๆ คนเลย แต่ก็ต้องคอยฟัง concert  และฟังเวลาเพื่อนๆ ให้สัมภาษณ์   เป็นการให้เกียรติเพื่อนๆ นะครับ เลยต้องคอยใส่หูฟังตลอด  อาจจะไม่ได้ยินหรือไม่ได้ทักทาย กับหลายๆคนนะ  ก็ต้องขอโทษไว้ก่อนเลยละกันนะครับ  แต่ต้อลก็พยายามทักทายกับทุกคนแล้วน๊า....ทุกคนน่ารักมากๆ และทุกคนเป็นกำลังใจที่สำคัญของต้อล ให้สามารถเดินต่อไปได้อีกครั้ง และครั้งนี้เป็นพี่โจ้ที่ได้เดินออกจากบ้านไป ตัวต้อลเองกับพี่โจ้เราก็ค่อนข้างสนิทกันนะ คุยเล่นกันตั้งแต่ยังไม่ได้เข้าบ้านแล้ว และ Diary ของพี่ ต้อลก็ยังไม่ได้เขียนให้พี่เลย ทั้งที่พี่ก็เขียนให้ต้อลแล้ว อยากบอกพี่ว่าขอโทษนะ เพราะต้อลเป็นคนที่ไม่ค่อยชอบเขียนอะไรแบบนี้ ไม่รู้จะเรียบเรียงคำพูดออกมายังไงดี แต่ต้อลจะเขียนให้พี่ในนี้เลยนะครับ  มาอ่านด้วยนะ

 To. พี่โจ้

           อาเหล่าก๊งของเรานี่เอง ต้อลรู้สึกว่าพี่ไม่ค่อยชอบฉายานี้เท่าไหร่ และเวลาตอนอยู่ในบ้านทุกๆคนก็ชอบล้อ ชอบแซวพี่ตลอด ต้อลเข้าใจความรู้สึกพี่นะ ว่าคนโดนล้อมันเป็นยังไง  ก็อยากให้พี่รู้นะว่าเราแซวกันเล่นๆ ไม่ได้คิดอะไรหรอก เราเหลือกันอยู่แค่นี้ ไม่เล่นกันเองแล้วจะไปเล่นกับใครหละ จริงมั้ยพี่ ปรกติต้อลเป็นคนชอบพูดห้วนๆ อยู่แล้ว ไม่คิดว่าวันนั้นพี่จะเก็บเอาไปคิดเล็กคิดน้อยนะเนี้ย  อยากบอกพี่นะว่าสบายใจได้เลย ต้อลไม่เคยโกรธหรือว่าเคืองพี่อยู่แล้ว ที่พูดไปในอารมณ์นั้นอาจเป็นเพราะอะไรก็ไม่รู้ แต่ต้อลไม่รู้ตัวเลยจริงๆ นะพี่ แต่ถ้ามันทำให้พี่เสียความรู้สึกต้อลก็รู้สึกแย่ไปด้วยนะ เพราะในใจต้อลก็แคร์ทุกๆ คนที่ต้อลรักนะ  ขอโทษพี่จริงๆ นะครับ

             ตั้งแต่ที่เราได้คุยกันก่อนเข้าบ้านแล้ว  รู้สึกว่าพี่เป็นคนสนุกนะ ตลกดีด้วย เวลาได้คุยด้วยรู้สึกสนุกดี แบบว่าพี่พูดตรงๆดีอะ เหมือนต้อลเลย คงเป็นตรงนี้แหละมั้งที่ทำให้เราเข้ากันได้ และมีอะไรหลายๆ อย่างที่เราเหมือนกันนะ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรก็ตาม 55+ พี่ก็น่าจะรู้นะ เหมือนพี่จะเป็นคนขี้เล่นนะ แต่พอคุยด้วยจริงๆพี่มีความเป็นผู้ใหญ่มากเลย เวลาพูดดูเป็นหลักการไปซะหมด  แต่ก็ดีนะคุยกับพี่ทำให้รู้อะไรเยอะเหมือนกันเท่าที่ต้อลดูพี่นะ พี่ตั้งใจมากๆ เลยตั้งแต่ตอนออดิชั่นแล้ว อาจเพราะที่ปีที่แล้วพี่ไม่ได้มั้ง ปีนี้พี่เลยตั้งใจเต็มที่ เลยกับทุกๆอย่าง เห็นแล้วต้อลอยากเอาเป็นตัวอย่างเลยนะเนี้ย จริงๆนะ และอยากขอบคุณพี่มากจริงๆนะ และอยากขอบคุณพี่มากจริงๆ นะ

              เรื่องอาทิตย์ก่อนที่ต้อล เกิดเรื่อง แล้วพี่มาคอยช่วยปลอบอยู่ข้างๆ ทั้งๆ ที่พี่หวังดีแท้ๆ แต่ต้อลกลับพูดไปว่า “ไม่เป็นพี่พี่ไม่รู้หรอก”  มาคิดดูอีกทีรู้สึกผิดมากเลย ไม่รู้ว่าพี่ลืมไปรึยังนะ  แต่คำพูดของพี่วันนั้น ไม่รู้พี่จะจำได้รึเปล่านะที่พี่ว่า “พี่เชื่อว่าทุกคนเค้าคงเข้าใจ” และหลายๆ คำที่พี่พูด ทำให้ต้อลรู้สึกดีขึ้นมากจริงๆนะ  และคิดว่าตอนนี้ต้อลดีขึ้นแล้วนะพี่ และเรื่องมุขแป๊กๆ ตอนนี้ต้อลคงได้รับตำแหน่งต่อจากพี่แล้ว  55+ พูดเหมือนภูมิใจนะเนี้ย ไม่มีพี่ตอนนี้ก็ไม่มีอะไรให้แกล้งอีกแล้ว  ไม่มีเพื่อนยกดัมเบลด้วย JNT ของเราก็คงมีมีแล้ว แต่ยังไงต้อลก็คิดถึงพี่นะ ตุ๊กตาหมี V16 ต้อลก็เอามาไว้ข้าง ๆ เตียงนอน เรียบร้อยแล้วด้วย ได้ออกไปยังไงเราต้องได้เจอกันอยู่แล้ว ไม่ต้องห่วงทางนี้นะพี่ จะสู้เพื่อพี่เต็มที่เลยนะ

             นี่ก็ดึกมากๆ แล้ว อยากจะเขียนให้เยอะๆ แต่ไม่มีเวลาทุกทีเลย เพราะพรุ่งนี้ก็จะได้รู้แล้วว่าจะได้เจอกับเพลงโจทย์อะไรอีก ก็คอยติดตามและลุ้นไปพร้อมๆกับต้อลเลยละกันนะครับ ก่อนนอนอยากให้ทุกคนดูแลสุขภาพตัวเองดีๆนะ  พ่อกับแม่ พี่ออม พี่เอ็ม (พ่อกับแม่พี่เอ็มด้วย)  เพื่อนๆที่เชียงใหม่ทุกคน คิดถึงเพื่อนๆมากนะ ถึงจะไม่ได้มาเชียร์แต่ส่งกำลังใจมาก็พอแล้วน๊า รู้วาช่วงนี้เรียนหนัก ก็พยายามหน่อย ขอให้ได้คะแนนดีๆนะ ขอบคุณทุกคนที่คอยเชียร์ด้วยน๊า ดูแลสุขภาพดีๆ นะครับ  เป็นห่วงทุกๆ คนนะ ยังไงวันเสาร์หน้าเราคงได้เจอกัน  สู้ๆนะครับ Bye bye…

อ่านไดอารี่ของนักล่าฝัน V อื่นๆ